Po incydencie z Coldcard, ponownie pojawia się pytanie: jeśli portfele sprzętowe również mogą zawieść, a nawet pozostawić ukryte wady od momentu generowania kluczy, dlaczego mielibyśmy sami przechowywać nasze aktywa?
Nasza ocena jest taka: samodzielne przechowywanie nadal jest ważne. Pozwala użytkownikowi zachować ostateczną autoryzację operacji w łańcuchu i zachować możliwość niezależnej migracji, gdy platforma lub usługa zawiedzie. Coldcard nie zmienił tej wartości, ale skłonił nas do ponownego przemyślenia, jak bezpiecznie posiadać kontrolę.
Bezpieczeństwo nie może być oceniane tylko na podstawie jednej etykiety
Według oficjalnego ogłoszenia Coldcard i analizy technicznej Block, błąd w integracji oprogramowania układowego spowodował, że niektóre urządzenia nie używały sprzętowego generatora liczb losowych zgodnie z oczekiwaniami, lecz korzystały z przewidywalnej ścieżki programowego generatora liczb losowych. Pozornie normalne frazy mnemoniczne mogły nie osiągnąć odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa już od etapu generowania kluczy.
W wielu publicznych przypadkach użytkownicy nie klikali linków phishingowych ani nie ujawniali fraz mnemonicznych, po prostu tworzyli portfel zgodnie z domyślną procedurą produktu. Problem pojawił się u źródła generowania kluczy, a późniejsze ostrożne przechowywanie nie mogło wypełnić tej luki.
Ten incydent przełamał powszechny skrót myślowy: sprzęt, tryb offline czy otwarte oprogramowanie mogą zwiększyć bezpieczeństwo, ale żadna pojedyncza etykieta nie może być jedynym wnioskiem o bezpieczeństwie. Zwykli użytkownicy nie są w stanie przeprowadzić audytu oprogramowania układowego linia po linii. Uczynienie domyślnej ścieżki niezawodną jest obowiązkiem produktu bezpieczeństwa.
Po incydencie OKX poinformował o znacznym napływie środków na platformę. CZ następnie przytoczył dane historyczne, sugerując, że „statystycznie przechowywanie aktywów na giełdzie jest bezpieczniejsze niż samodzielne przechowywanie”. Nic dziwnego, że to stwierdzenie zyskało uznanie.
Dojrzałe instytucje powiernicze mogą zainwestować więcej zasobów w profesjonalne systemy bezpieczeństwa i odzyskiwania. Dla osób bez doświadczenia w zarządzaniu kluczami, powierzenie tej części pracy instytucji może rzeczywiście zmniejszyć trudność i ryzyko samodzielnego zarządzania kluczami. Przyznanie tego nie osłabia wartości samodzielnego przechowywania, ale pozwala dyskusji wrócić do realnej sytuacji użytkownika.
Jednak historyczne dane o stratach trudno bezpośrednio przełożyć na dzisiejszą odpowiedź. Badanie River cytowane przez CZ również wskazuje, że dane dotyczące trwałej utraty wczesnych BTC są trudne do dokładnego przypisania, a większość z nich miała miejsce przed 2020 rokiem; straty giełd również nie mogą być w pełni zestawione, a część wypłat nie została odjęta. Te skumulowane liczby nie zostały skorygowane o wielkość aktywów i czas posiadania. Pokazują one, że obie metody wiązały się z ogromnymi stratami, ale nie wystarczają do oceny dzisiejszego rzeczywistego ryzyka.
Co ważniejsze, takie porównania zwykle uwzględniają tylko to, czy aktywa zostały utracone, ale rzadko odpowiadają na pytanie, czy można je wypłacić w razie potrzeby oraz czy można opuścić platformę w przypadku problemów. Przechowywanie powiernicze może zmniejszyć presję związaną z zarządzaniem kluczami, ale także uzależnia użytkownika od ciągłego działania instytucji, wywiązywania się z obowiązków wypłat i zapewniania dostępu do konta.
Samodzielne przechowywanie zachowuje inną ścieżkę
Samodzielne przechowywanie jest w istocie ustaleniem dotyczącym kontroli. W przypadku typowych kont z samodzielnym przechowywaniem użytkownik posiada klucze prywatne lub kluczowe warunki do podpisania, a deweloperzy portfeli i inni usługodawcy nie mogą jednostronnie dokonać ważnej autoryzacji.
Dopóki użytkownik nadal posiada ważne klucze lub kopie zapasowe, nawet jeśli pierwotny portfel przestanie działać, zwykle można odzyskać konto za pomocą kompatybilnych narzędzi; gdy użytkownik musi przenieść aktywa lub skorzystać z aplikacji w łańcuchu, nie musi najpierw czekać, aż platforma umożliwi wypłatę.
Ta niezależna ścieżka jest najważniejszą wartością samodzielnego przechowywania.
Ma oczywiście swoje granice. Reguły sieci i kontraktów mogą nadal wpływać na korzystanie z aktywów.To, co zachowuje samodzielne przechowywanie, to fakt, że ostateczna autoryzacja operacji w łańcuchu nie musi w pełni zależeć od jednej instytucji, a nie absolutna kontrola nad wszystkimi warunkami zewnętrznymi.
Ta wartość nie jest oczywista, gdy platforma działa normalnie. Przypomina trochę kopię zapasową: nie przyspiesza codziennych operacji, ale decyduje, czy użytkownik ma wybór, gdy pierwotna ścieżka zawiedzie.
Dlatego nie ma jednej uniwersalnej odpowiedzi dla wszystkich w kwestii przechowywania powierniczego i samodzielnego. Dla osób, które tymczasowo nie są w stanie bezpiecznie zarządzać kluczami, wybór starannie ocenionej usługi powierniczej jest rozsądny; dla tych, którzy chcą zmniejszyć zależność od jednej instytucji, równie ważne jest stworzenie ścieżki umożliwiającej niezależne odzyskiwanie i migrację. Kluczowe nie jest opowiedzenie się po którejś stronie, ale jasne określenie, jakie ryzyko się powierza, a jakie zdolności zachowuje.
Kontrola nie powinna być wyłącznie ciężarem użytkownika
Kontrola kluczy prywatnych przez użytkownika nie zwalnia producenta z odpowiedzialności za bezpieczeństwo. Zwykli użytkownicy nie są w stanie zweryfikować całego procesu od generowania kluczy do budowy oprogramowania układowego. Produkt musi weryfikować kluczowe ścieżki, aby nieprawidłowości były szybko ujawniane, a po wystąpieniu problemu należy reagować w sposób przejrzysty. Bezpieczeństwo powinno wynikać z niezawodnego domyślnego projektu, a nie polegać na tym, że użytkownik odkryje ukryte ryzyko techniczne.
Użytkownik musi również upewnić się, że kopia zapasowa faktycznie umożliwia odzyskanie, zrozumieć, co autoryzuje przed podpisaniem, i wcześniej dowiedzieć się, jak migrować, gdy główne narzędzia zawiodą. Ale te umiejętności można budować stopniowo. Samodzielne przechowywanie nie powinno być egzaminem wymagającym od wszystkich natychmiastowego przeniesienia wszystkich aktywów ani wymagać, aby każdy stał się ekspertem od kryptografii.
Dla imToken wspieranie samodzielnego przechowywania zaczyna się od uczynienia tego wyboru bardziej niezawodnym. Użytkownik musi rozumieć, co autoryzuje, wiedzieć, jak odzyskać, i powinien mieć możliwość migracji do kompatybilnych narzędzi w razie potrzeby. Tylko wtedy kontrola nie będzie tylko hasłem.
Incydent z Coldcard nie sprawił, że samodzielne przechowywanie stało się mniej ważne; wręcz przeciwnie, uczynił odpowiedzialność za bezpieczeństwo bardziej konkretną. Kolejnym etapem do rozwiązania jest to, jak zachować kontrolę użytkownika, jednocześnie czyniąc bezpieczeństwo, odzyskiwanie i doświadczenie użytkowania bardziej niezawodnymi.
Użytkownik może wybrać przechowywanie powiernicze, ale może też opuścić je w razie potrzeby; może mieć kontrolę, ale nie musi sam ponosić całej złożoności. To jest znaczenie ponownej dyskusji o samodzielnym przechowywaniu po Coldcard.
