DubajAISystem graniczny obsłużył w okresie od stycznia do czerwca tego roku 9,4 mln podróżnych, ale tylko nieliczni doświadczyli przejścia "twarzą w twarz" bez paszportu, karty pokładowej czy kontroli granicznej. System działa w ułamku sekundy, ale jego zabezpieczenia nigdy nie zostały publicznie zmierzone.
Systemem zarządza Generalna Dyrekcja ds. Pobytu i Spraw Cudzoziemców w Dubaju (GDRFA). W pierwszej połowie 2026 r. odnotowano łącznie 9 464 057 przejść, z czego zdecydowana większość (9 024 736) korzystała ze starych bramek elektronicznych Smart Gates. W pełni bezpapierowe przejście "Podróże bez granic" lub "Czerwony dywan" obsłużyło tylko 439 321 osób, co stanowi 4,6%.
Ten korytarz "przejścia kamerą" znajduje się obecnie tylko w Terminalu 3. GDRFA uruchomiła projekt w 2025 r. i oświadczyła, że rozszerza go na strefy przylotów i odlotów. Przed użyciem należy dokonać jednorazowego powiązania: podróżny przy stanowisku łączy paszport ze zdjęciem biometrycznym, a następnie kamery mogą pobierać informacje o locie poprzez dopasowanie twarzy. Maksymalnie 10 osób może przechodzić obok siebie, a przypadki uznane przez system za podejrzane są kierowane do kontroli manualnej.
"Wystarczy przejść tym korytarzem, a zakończysz odprawę wyjazdową" – powiedział przy uruchomieniu pułkownik Walid Ahmed Saeed, zastępca dyrektora GDRFA ds. lotnisk. Oficjalnie średni czas obsługi spadł z 12,5 sekundy do 3,4 sekundy, co określono jako "redukcję o 60%". Jednak spadek z 12,5 do 3,4 sekundy to faktycznie 73%, więc stwierdzenie "60%" albo opiera się na innej metodologii, albo jest błędem obliczeniowym. We wcześniejszych doniesieniach czas przejścia pojedynczej osoby tym samym korytarzem podawano jako 6–14 sekund. GDRFA do tej pory nie wyjaśniła, czy korytarz przyspieszył, czy zmieniła się skala pomiaru.
Bezgraniczne przejście nie jest nową koncepcją. Dubaj wdrożył bramki elektroniczne już w 2002 r.; w październiku 2018 r. w Terminalu 3 uruchomiono "inteligentny tunel" do przejścia pieszego, reklamowany jako światowy debiut, już wtedy deklarowano brak konieczności posiadania dokumentów i czas przejścia poniżej 15 sekund. Po modernizacji w 2021 r. czas przejścia skrócono do 5–9 sekund. Obecny korytarz "Podróże bez granic" to tylko najnowszy krok w 24-letnim procesie rozwoju.
Pierwszym nierozwiązanym problemem jest dokładność. W grudniu 2019 r. amerykański Narodowy Instytut Standardów i Technologii (NIST) przetestował 189 algorytmów rozpoznawania twarzy od 99 producentów. Współczynnik fałszywych alarmów różnił się ponad 10-krotnie między różnymi grupami populacji; w warunkach zdjęć paszportowych w wysokiej rozdzielczości najwyższy wskaźnik błędów występował dla twarzy z Afryki Zachodniej, Wschodniej i Azji Wschodniej, najniższy dla populacji Europy Wschodniej; kobiety były błędnie dopasowywane 2–5 razy częściej niż mężczyźni. GDRFA nie opublikowała wskaźników błędów swojego systemu.
Drugim problemem są dane. Twarzy nie można zmienić jak hasła. Sieć skanowania tęczówki Worldcoin od lat mierzy się z tym zarzutem, a w obliczu kamer na granicach państwowych ryzyko dla prywatności tożsamości cyfrowej tylko wzrasta. Inne kraje mają już precedensy: Chiny ostrzegały przed ryzykiem związanym z gromadzeniem danych biometrycznych przez podmioty prywatne; Binance przed powrotem na rynek japoński współpracował z partnerem ds. weryfikacji biometrycznej, aby spełnić lokalne wymogi dotyczące tożsamości.
Przepisy Dubaju wyraźnie pozostają w tyle za jego kamerami. Federalna ustawa o ochronie danych osobowych ZEA weszła w życie 2 stycznia 2022 r., ale do dziś nie opublikowano przepisów wykonawczych ani nie wyznaczono jednoznacznego organu nadzorującego zgodność w sektorze prywatnym. 14 czerwca 2026 r. ZEA powołały Federalny Urząd ds. Sztucznej Inteligencji i Danych, który połączył Biuro AI, Urząd ds. Danych ZEA oraz departament cyfryzacji administracji z urzędu telekomunikacyjnego – opracowanie brakujących regulacji stało się jego odziedziczoną misją.
Trzecim problemem jest zatrudnienie. Zapotrzebowanie na personel do rutynowej kontroli paszportowej spada, a punkt ciężkości przesuwa się w stronę ręcznej weryfikacji i obsługi kamer. Dubaj rozwiązał problemy inżynieryjne, ale udział 4,6% pokazuje, że korytarz demonstracyjny jest wciąż wąski. To, czy nowy urząd ds. danych opublikuje okresy przechowywania danych i wskaźniki błędów, ujawni, jak władze ważą wszystko, co zbierają kamery.
