16 czerwca traderzy na Polymarket uważali również, że prawdopodobieństwo przywrócenia normalnego ruchu w Cieśninie Ormuz dla żeglugi do końca roku wynosi aż 90,5%, a do 31 lipca 57,5%. Jednak w ciągu kolejnych pięciu tygodni rynek zaczął stopniowo "demontować" tę pewność, zaczynając od najbliższych terminów.
Polymarket ustanowił siedem kontraktów terminowych na to samo pytanie: czy do określonej daty żegluga w cieśninie wróci do normy? Cztery bliższe terminy: 15 czerwca, koniec czerwca, 7 lipca i 15 lipca, kolejno spadły do "ceny podłogowej" 0,1%, i to ściśle według kolejności wygasania. Do ostatniej transakcji 22 lipca kontrakt na 31 lipca miał tylko 1,25%, na 31 sierpnia 13,5%, a na 31 grudnia 53,5% – mniej więcej jak rzut monetą.
To nie jest rynek, który najpierw wycenia szok, a potem go naprawia. Wręcz przeciwnie, rynek nieustannie wycenia to zakłócenie jako "trwałe": z każdym wygasającym kontraktem krótkoterminowym "emerytuje" się nadzieję, a następnie przekazuje niewiadomą kolejnemu, dalszemu terminowi. Ceny mogą wrócić do punktu wyjścia, ale minione terminy już nie.
To badanie nie jest próbą, ale "spisem powszechnym" wszystkich siedmiu kontraktów na normalizację w Cieśninie Ormuz na Polymarket; każda krzywa to własna cena wywoławcza rynku, a nie prognoza. Badanie celowo nie porównuje cen ropy: testy wiodących i opóźnionych zależności z 34 obserwacjami dziennymi i 7 opóźnieniami nie osiągają progu istotności w żadnym kierunku, więc nie sugeruje żadnych wniosków o współzależności.
Należy pamiętać, że to obserwacja jednego rynku i jednego środowiska instytucjonalnego, a książka zamówień jest płytka, z dziennym wolumenem od 78 do 229 transakcji. Prawdziwym testem tego, czy rynki prognostyczne mogą wyprzedzać rynki tradycyjne, jest scenariusz ponownej wyceny zdarzeń dyskretnych, co jest naturalnym kierunkiem dalszych badań. Ten artykuł wyciąga tylko wąski wniosek, który można w pełni poprzeć: dokumentuje, jak rynek stopniowo "emerytuje" zakłócenie według terminów.
