Po wejściu Changxin Technology na giełdę, Hefei w końcu odzyskało tytuł „stolicy prowincji”.
Wcześniej internauci żartowali, że sąsiedni Nanjing jest prawdziwą stolicą prowincji Anhui. A po debiucie Changxin Technology na STAR Market, przy neutralnym scenariuszu kapitalizacji rynkowej wynoszącej 2 biliony juanów, system kapitału państwowego Hefei posiada łącznie około 33,1% akcji, co odpowiada wartości rynkowej przekraczającej 660 miliardów juanów, czyli prawie połowę PKB całego Hefei w 2025 roku (1,4 biliona juanów).
Dziesięcioletni zakład przyniósł połowę Hefei, co natychmiast sprawiło, że to najbardziej niepozorne miasto stołeczne prowincji w środkowych Chinach wysunęło się na prowadzenie w miejskim wyścigu ery kapitałowej.
W ciągu ostatnich dwudziestu lat motorem bogactwa chińskich miast były nieruchomości, a w tej rundzie zastąpił je kapitał. Gdy inne miasta wciąż łamią sobie głowy, w jaką branżę zainwestować i czy zła inwestycja nie stanie się błędem politycznym, Hefei już uformowało macierz inwestycji przemysłowych „chip, ekran, samochód, integracja” i osiągnęło spore zyski.
Dlaczego Hefei za każdym razem potrafi z powodzeniem przewidzieć, co będzie następną potrzebną rzeczą? Aby to zrozumieć, przyjrzyjmy się dwudziestu latom, w których Hefei „przeskakiwało do roli proroka”.
01 Weryfikacja kart: dwadzieścia lat, trzy karty
Z perspektywy czasu, od paneli wyświetlaczy, przez układy scalone, po pojazdy nowej energii, każda udana weryfikacja karty wzmacniała mit inwestycyjny Hefei, które trafiało w trendy.
Pierwsza udana weryfikacja miała miejsce podczas kryzysu finansowego w 2008 roku, gdy BOE miało problemy z finansowaniem, a Hefei weszło w grę antycyklicznie, podejmując zaskakującą decyzję: zaangażować całe miasto w sprowadzenie BOE i zbudowanie pierwszej na kontynencie chińskim linii produkcyjnej TFT-LCD 6. generacji, z łączną inwestycją sięgającą 17,5 miliarda juanów. W tamtym roku całkowite dochody fiskalne Hefei wynosiły około 30,1 miliarda juanów, więc ten jeden projekt pochłonął prawie połowę budżetu miasta. Aby zebrać fundusze, Hefei wstrzymało nawet projekt metra w tym roku.
Ta inwestycja okazała się wielkim sukcesem. Od grudnia 2017 roku kapitał państwowy Hefei stopniowo zmniejszał udziały w BOE, kończąc inwestycję i zarabiając około 14 miliardów juanów netto.
Kiedy nadszedł rok 2018–2019, wraz z opadnięciem żelaznej kurtyny na zaawansowane chipy z zagranicy wobec Chin, strategiczna wartość przemysłu układów scalonych stała się jeszcze bardziej widoczna, a Hefei ponownie zwróciło na siebie uwagę branży. Już od 2013 roku Hefei systematycznie inwestowało zasoby w rozwój przemysłu układów scalonych, w tym w obszarze projektowania IC – Beijing Ingenic, w obszarze odlewnictwa płytek – Nexchip, oraz Changxin Memory.
Po prawie dziesięciu latach rozwoju Hefei stało się jednym z niewielu miast w kraju, które posiada pełny łańcuch przemysłowy półprzewodników: projektowanie, produkcję, montaż i testowanie. Wśród nich Changxin Technology to najbardziej ryzykowna karta, ponieważ pamięci masowe są powszechnie uznawane za czarną dziurę pochłaniającą pieniądze. Po założeniu Changxin notowało straty, a w 2022 roku odnotowało ogromną stratę około 30 miliardów juanów.
Przez dziesięć lat bez zysków Hefei uparcie towarzyszyło, inwestując dziesiątki miliardów kapitału, aż do 27 lipca 2026 roku, kiedy Changxin Technology zadebiutowało na STAR Market. A zwrot z tej karty jest obecnie największym mnożnikiem zwrotu w historii inwestycji Hefei.
W pojazdach nowej energii Hefei znów wygrało.
W 2019 roku NIO odnotowało ogromną stratę w wysokości 11,4 miliarda juanów, a przepływy pieniężne były tak napięte, że „wystarczyły tylko na trzy tygodnie”. Gdy wiele miast wciąż zastanawiało się, czy pojazdy elektryczne to nie sztuczna potrzeba, Hefei zareagowało błyskawicznie. 29 kwietnia 2020 roku NIO podpisało umowę z kapitałem państwowym Hefei i kilkoma inwestorami strategicznymi.
Następnie NIO ustanowiło swoją chińską siedzibę w Hefei, budując zintegrowaną bazę badawczo-rozwojową, sprzedażową i produkcyjną. Hefei kontynuowało ofensywę, sprowadzając w 2021 roku BYD i tworząc bazę produkcyjną; około 2024 roku pierwszy w Chinach joint venture Volkswagena skoncentrowany na pojazdach nowej energii, Volkswagen Anhui, rozpoczął produkcję nowych modeli.
Do 2025 roku Hefei zgromadziło sześć firm produkujących kompletne pojazdy: JAC, NIO, BYD, Volkswagen, Changan i Ankai, oraz kompletny łańcuch przemysłowy obejmujący baterie, silniki elektryczne, elektronikę sterującą i inteligentne kokpity.
Hefei, inwestując w sektor pojazdów nowej energii, nie tylko realnie zarobiło, ale także „przyciągnęło inwestycje poprzez inwestycje”, tworząc klaster przemysłowy o wartości setek miliardów juanów.
Od finansów opartych na ziemi do finansów opartych na kapitale, większość miast jest wciąż w fazie eksploracji, podczas gdy Hefei zgromadziło prawie dwadzieścia lat doświadczenia w inwestycjach przemysłowych. Wtedy niektórzy mówili, że Hefei to miasto hazardu, ale samo Hefei się z tym nie zgadza. Jak zatem odróżnić spekulację od inwestycji?
02 Hazard? Hefei, nie jestem bogiem hazardu
Czy wygrane Hefei to tylko szczęście? Yu Aihua, ówczesny sekretarz komitetu miejskiego Hefei, w programie CCTV „Dialog” udzielił odpowiedzi, która była szeroko cytowana: „To nie venture capital, to inwestycje przemysłowe; to nie hazard, to walka”.
Wydawanie pieniędzy to najłatwiejsza część inwestycji – każdy z pieniędzmi potrafi to robić. Kluczem jest to, co robi się po wydaniu pieniędzy. W 2010 roku w całym kraju trudno było znaleźć fundusze, które inwestowałyby w układy scalone i startupy high-tech. Fundusze rządowe bały się inwestować, nad ich głowami wisiał zarzut „utraty aktywów państwowych”; woleli nie inwestować, niż inwestować źle. Prywatne fundusze nie były zainteresowane; w tamtych czasach fundusze private equity, np. od właścicieli kopalń węgla czy ropy, wolały inwestować w nieruchomości i rozrywkę. A zagraniczni aniołowie biznesu, choć potrafili tolerować wysokie ryzyko, często preferowali projekty internetowe porównywalne z amerykańskimi odpowiednikami, nie zwracając uwagi na wczesne hard-tech projekty w kraju.
Doprowadziło to do sytuacji, w której krajowe fundusze przemysłowe nie miały praktycznie żadnych kompleksowych umiejętności w całym procesie „pozyskiwania, inwestowania, zarządzania i wyjścia”, więc trzeba było samodzielnie opracować kompletny mechanizm. Czasami dopiero po przekazaniu pieniędzy i kupieniu firmy zaczynał się ból. Trzeba było myśleć, jak dobrze zarządzać, jak zwiększyć wartość firmy, jak rozwinąć ją z małej do dużej, a nie tylko sprzedać ją dalej dla zysku.
Czy Hefei naprawdę uprawia hazard? Odpowiedź jest jasna. Rozłóżmy to na czynniki: jak Hefei radzi sobie z każdym krokiem: pozyskiwaniem, inwestowaniem, zarządzaniem i wyjściem?
Po pierwsze, pozyskiwanie kapitału. Skąd Hefei bierze pieniądze na inwestycje? Projekty takie jak BOE czy Changxin wymagają dziesiątek czy setek miliardów juanów, a żaden budżet miejski nie jest w stanie tego udźwignąć. Odpowiedź Hefei brzmi: zamiana dotacji na inwestycje, zamiana funduszy na fundusze.
W 2015 roku Hefei jednorazowo zgromadziło 18 miliardów juanów środków rządowych, reorganizując je w trzy platformy kapitału państwowego: Jiantou, Chantou i Xingtai. Nie rzucono się do wszystkiego na raz; każda z nich miała inne priorytety. Hefei Jiantou skupiło się na przyciąganiu liderów branży – to ono doprowadziło do realizacji projektów BOE, NIO i JCHX, charakteryzując się odwagą w podejmowaniu dużych inwestycji i długoterminowym utrzymywaniem udziałów. Hefei Chantou specjalizowało się w inwestowaniu na wczesnym etapie, w małe projekty i technologie. Hefei Xingtai, jako zaplecze finansowe, zapewniało usługi finansowe, takie jak akcje, pożyczki, obligacje, gwarancje, poręczenia i leasing, dla kluczowych projektów oraz przedsiębiorstw z łańcucha dostaw.
Oprócz inwestycji rządowych, współpracowano z instytucjami rynkowymi, takimi jak CITIC Securities i CICC, tworząc strukturę funduszy „4+2+N” obejmującą cały cykl życia przedsiębiorstw – od fazy seed, przez anioły, po projekty technologiczne i przemysłowe. Przyciągnęło to prawie 400 miliardów juanów inwestycji społecznych do łańcucha przemysłowego Hefei, zwiększając skalę kapitału i kapitału społecznego oraz wspierając lokalny przemysł.
Następne pytanie brzmi: gdzie inwestować pieniądze?
Hefei, w warunkach niepewności, poszukiwało najbardziej pewnych sektorów. Podczas globalnego kryzysu finansowego w 2008 roku międzynarodowi giganci panelowi ograniczyli inwestycje, a okno na transfer technologii otworzyło się na krótko dla Chin.
W tamtym czasie większość miast w kraju wciąż opierała się na modelu finansów gruntowych i infrastruktury przemysłowej, bez doświadczenia w inwestycjach wysokich technologii. Linie ciekłokrystaliczne wysokiej generacji były wręcz pożeraczami kapitału, o bardzo wysokim ryzyku, których wszyscy unikali. Tylko Hefei wyłożyło 17,5 miliarda juanów – prawie połowę rocznych dochodów budżetowych miasta – aby wesprzeć BOE w wprowadzeniu 6. generacji linii produkcyjnej.
W 2010 roku linia 6. generacji rozpoczęła produkcję, wytwarzając pierwszy na kontynencie chińskim 32-calowy ekran ciekłokrystaliczny, przełamując zagraniczny monopol. W tamtym czasie inwestowano w twardą logikę substytucji importu.
Osiem lat później podobnie było z ChangXin. Ekrany zostały zlokalizowane, ale chipy sterujące ekranami nadal były w dużej mierze importowane. ChangXin Technology weszła w obszar chipów, a Hefei postawiło jeszcze mocniej, inwestując łącznie 24,8 miliarda juanów. W 2022 roku firma poniosła ogromne straty, ale Hefei towarzyszyło jej aż do 2025 roku, obserwując, jak stała się czwartym co do wielkości producentem DRAM na świecie, doczekała się supercyklu AI, a pamięć stała się deficytowym zasobem w przemyśle.
Trzecie pytanie, najczęściej pomijane: co zrobić po inwestycji, jak zarządzać i pomóc firmie się rozwijać?
Logika venture capital zakłada: zainwestuj, czekaj na IPO, wyjdź i idź dalej. W przypadku inwestycji przemysłowych jest inaczej – po inwestycji zaczyna się prawdziwa praca. Nie można lekceważyć uzupełniania i wzmacniania łańcucha przemysłowego w Hefei.
Po ulokowaniu BOE, kluczowi dostawcy z łańcucha dostaw, tacy jak Corning (szklane podłoża) i Sumitomo Chemical (folie polaryzacyjne), przenieśli się do Hefei, przynosząc inwestycje przekraczające 100 miliardów juanów i ponad 70 przedsiębiorstw współpracujących, tworząc klaster przemysłu wyświetlaczy. Podobnie w przypadku układów scalonych – projektowanie, pakowanie i produkcja półprzewodników zostały uzupełnione wzdłuż łańcucha przemysłowego, zwiększając ogólne zyski systemu.
Wyjście to ostatni krok w cyklu pozyskiwania, inwestowania, zarządzania i wyjścia, a także krok wrażliwy. Jeśli tempo wyjścia nie zostanie dobrze zaplanowane, może wpłynąć na działalność firmy, a jeśli środki z wyjścia nie zostaną ponownie zainwestowane, może to wywołać negatywne reakcje.
Jak dotąd mechanizm wyjścia w Hefei jest dość powściągliwy. Po osiągnięciu stabilnych zysków przez BOE, udziały były stopniowo redukowane w transzach. Po wyjściu NIO z trudności, Hefei łącznie spieniężyło około 10,5 miliarda juanów, zachowując jednocześnie około 8% udziałów. Po debiucie ChangXin na giełdzie, Hefei będzie mogło stopniowo wychodzić dopiero po okresie lock-up.
Można powiedzieć, że dwadzieścia lat praktyki wykształciło w Hefei wszechstronne umiejętności w zakresie pozyskiwania, inwestowania, zarządzania i wyjścia w inwestycjach przemysłowych. Samo kupowanie i sprzedawanie to hazard, spekulacja. Wychowanie firmy i rozwinięcie przemysłu – to jest inwestycja przemysłowa.
03 Druga strona mistrza akcji
Nie hazardzista, lecz mistrz akcji – po latach praktyki Hefei zaczęło zrzucać miano „miasta hazardu”, a kapitał państwowy Hefei nazywany jest „najlepszym inwestorem przemysłowym”. Obecnie wiele miast przechodzi od finansów opartych na gruntach do finansów opartych na udziałach, dlatego Hefei staje się wzorem do naśladowania dla coraz większej liczby miast.
Ale zachowajmy spokój – czy Hefei za każdym razem trafia w odpowiedni moment?
Lista porażek, która nie znalazła się w opowieściach o sukcesie, to druga strona mitu mistrza akcji.
W 2009 roku, gdy technologia wyświetlaczy była jeszcze sporna, Hefei z jednej strony postawiło na BOE, a jednocześnie zainwestowało w projekt paneli plazmowych (PDP), zakładając Xinhao Plasma. Jednak wraz z rozwojem technologii ciekłokrystalicznej (LCD) stała się ona dominująca na rynku, a technologia plazmowa została wyparta. W ciągu trzech lat Xinhao poniosło straty przekraczające 1 miliard juanów, linia produkcyjna została zamknięta, a sprzęt sprzedany – ta karta została wycofana z żalem.
W 2010 roku Hefei sprowadziło ówczesnego giganta fotowoltaicznego LDK Solar, inwestując w projekt słonecznej energii fotowoltaicznej – był to wówczas największy na świecie pojedynczy projekt fotowoltaiczny. Późniejsza historia jest powszechnie znana: globalna nadprodukcja mocy fotowoltaicznych, dochodzenia antydumpingowe i antysubsydyjne w USA i UE, LDK popadło w ogromne tarapaty, a inwestycja Hefei ponownie poniosła porażkę, a zainwestowane środki zostały niemal całkowicie utracone.
Był też Rongsheng Heavy Industries – pierwotnie planowano wspólne finansowanie modernizacji kanału przez prowincję i miasto, ale gdy w 2013 roku nastała zima w żegludze, imperium Rongsheng upadło jak domino. A także WM Motor – w 2020 roku Hefei Industrial Investment Guidance Fund prowadził rundę D o wartości 1 miliarda juanów, a w 2023 roku WM złożyło wniosek o restrukturyzację upadłościową z długiem przekraczającym 20 miliardów juanów.
Doliczając mniejsze projekty, które nigdy nie trafiły na pierwsze strony gazet, w rzeczywistości nie wszystkie cele inwestycyjne Hefei kończą się sukcesem.
Nawet udane projekty nie zawsze są historiami o natychmiastowym trafieniu.
Na przykład w przypadku BOE, Hefei Jiantou również „inwestowało, wychodziło, a potem znów inwestowało” – bez efektownej odwagi stawiania wszystkiego na jedną kartę, lecz dzięki ocenie sytuacji w długim cyklu i stopniowemu zwiększaniu zaangażowania.
Strategiczne sektory Hefei również nie są niezmienne. Na początku „xin, ping, qi, he” – „qi” oznaczało „qi” (sprzęt), czyli produkcję maszyn i roboty przemysłowe. Pod koniec grudnia 2020 roku Hefei oficjalnie zmieniło „qi” na „qi” (samochody), odpowiadając na ówczesną strategiczną zmianę w kierunku pojazdów elektrycznych. Ta zmiana jednego znaku pokazuje, że Hefei nie ma boskiej zdolności przewidywania – musi zawracać, a czasem zmieniać karty i grać dalej.
Są porażki, są zwroty akcji – gdyby to był film, mit „Boga hazardu” w Hefei zostałby obalony. Ale jako inwestor przemysłowy, Hefei właśnie dzięki tym porażkom zgromadziło broń, której nie można lekceważyć: tolerancję na błędy.
Tradycyjne rządowe fundusze przewodnie mają zwykle bardzo niską tolerancję na błędy, niektóre nawet wymagają zerowych strat, obawiając się „utraty aktywów państwowych”. W rezultacie wiele z nich nie ma odwagi inwestować w branże wysokiego ryzyka, wysokiego zysku i wysokich nakładów, takich jak technologie. Sukces Hefei polega więc z jednej strony na trafnym wyborze kierunku, a z drugiej – na istnieniu mechanizmu tolerancji na błędy, który pozwala na odważne inwestycje.
Już w 2014 roku Hefei jako jedno z pierwszych miast w kraju zaproponowało zasadę „zwolnienie z odpowiedzialności za należyte wykonanie obowiązków, tolerancja dla porażek”, która została zapisana w przepisach dotyczących zarządzania funduszami. Fundusz Aniołów Biznesu dopuszcza 30% ogólnego wskaźnika tolerancji na straty, a fundusz prowadzący 10%. W 2023 roku wskaźnik tolerancji na straty prowincjonalnego funduszu zalążkowego Anhui wzrósł do 50%, a specjalnego funduszu Programu Orląt do 80%. Na dziesięć inwestycji można popełnić osiem błędów – ten wskaźnik jest niespotykany w skali kraju.
Inwestycje przemysłowe nie mają mitów ani legend. To mechanizm tolerancji na porażki, który pozwala zaakceptować niepowodzenia, sprawił, że Hefei, gdy inni nie odważyli się stawiać, miało odwagę działać w odpowiednim momencie.
04 Miasto malujące wielkie wizje
W porównaniu z „miastem hazardu” czy „królem giełdy”, niektórzy wolą nazywać Hefei miastem, które maluje wielkie wizje (obiecuje rzeczy niemożliwe).
W 1986 roku, gdy student właśnie ukończył fizykę na Uniwersytecie Nauki i Technologii Chin (USTC), uczelnia zaproponowała mu kilka kierunków badań: kryształy, półprzewodniki, lasery. W tamtym czasie w Hefei, aby prowadzić badania w tych dziedzinach, nie było nawet porządnego laboratorium.
„Nie mieli nawet jednego laboratorium, to wszystko było malowaniem wielkich wizji” – powiedział mi w 2026 roku ten fizyk, który dziś ma wielu uczniów na całym świecie. Potem zmienił temat: „W 1958 roku USTC przyjechał do Hefei, mówiąc, że będą budować bombę atomową i rakiety, to też było malowanie wielkich wizji. W bardziej ogólnym sensie, nauka dla powstania Chin, to też malowanie wielkich wizji”.
Patrząc wstecz, Hefei Investment potrafi znajdować pewność w niepewności. Ten sposób myślenia jest bardzo podobny do poszukiwań naukowych w nieznanych obszarach.
Można powiedzieć, że Hefei jest prorokiem, ale raczej styl inwestycyjny Hefei, metoda przewidywania trendów, bardziej przypomina badania naukowe.
Po pierwsze, badania naukowe wymagają odwagi do kwestionowania nieznanego. Tylko malując wielkie wizje i mając pomysły, można osiągnąć sukces. Od rakiet po półprzewodniki, kwanty, lasery – wielkie wizje, które Hefei malowało naukowcom w przeszłości, stały się dziś najważniejszymi gałęziami przemysłu Hefei. A miasta, które nie odważą się nawet malować wizji, nie mają prawa wstąpić na scenę.
Oczywiście, prowadzenie przemysłu, podobnie jak badania naukowe, wymaga podążania za strategią państwa. Brak chipów i ekranów, bezpieczeństwo energetyczne, wąskie gardła technologiczne – to wszystko są twarde potrzeby, które państwo musi zaspokoić, a kierunek jest wysoce pewny. Tylko odważając się podejmować ciężkie zadania, można osiągnąć „wielkie wyniki”.
Dziś wielu ludzi chce kopiować rozwiązania Hefei, chce przewidzieć, co będzie następnym „chipem, ekranem, samochodem, inteligencją”? Czy to będą kwanty, czy fuzja jądrowa, nanotechnologia, AGI?
Można skopiować ścieżkę rozwoju, ale sposób myślenia o inwestycjach przemysłowych tego miasta jest trudny do odtworzenia. Trzeba szukać go wcześniej. Wcześnie, gdy realizowano projekt „dwóch bomb i jednego satelity”, wcześnie w długim okresie bycia „najbardziej niepozorną stolicą prowincji”, wcześnie w trudnej sytuacji, gdy można było tylko malować naukowcom wielkie wizje…
W niezliczonych takich dniach mieszkańcy miasta nauczyli się akceptować porażki, wykuwali odwagę do stawiania w niepewności i niewiedzy, wytrwali w samotności, i doprowadzili do dojrzałości i rozwoju namalowane wielkie wizje. Model rozwoju Hefei to proces, który zajmował pół wieku, aby go poznać i opanować, aż stał się biegły i wprawny.
Nigdy nie było żadnego proroka ani mitu Hefei. Są tylko niezliczone sukcesy i porażki, po których pozostaje „boski ruch” przekazywany przez pokolenia.
Ten artykuł pochodzi z publicznego konta WeChat „脑极体” (ID: unity007), autor: 藏狐.
