Zgodnie z dyrektorem generalnym Aquanow, Phil Sham, zgodność stablecoinów może zadecydować o tym, którzy emitenci zdobędą instytucjonalną adopcję, ponieważ nowe amerykańskie zasady księgowe i regulacyjne podnoszą standardy dotyczące umorzeń, rezerw i kontroli ryzyka.
Podsumowanie
- FASB zaproponowało wyjaśnienie, kiedy niektóre aktywa cyfrowe mogą kwalifikować się jako ekwiwalenty środków pieniężnych.
- Bezpośrednie prawa do umorzenia mogą sprawić, że ten sam stablecoin otrzyma różne traktowanie księgowe w zależności od struktury przechowywania.
- Zasady GENIUS Act ograniczą rynek amerykański do licencjonowanych emitentów w ramach etapowego harmonogramu.
- Więksi emitenci mogą zyskać płynność, chociaż mniejsze stablecoiny mogą konkurować poprzez specjalistyczne zastosowania.
Rada Standardów Rachunkowości Finansowej opublikowała propozycję 18 sierpnia, która ma wyjaśnić, jak istniejąca definicja ekwiwalentów środków pieniężnych odnosi się do niektórych aktywów cyfrowych, w tym niektórych stablecoinów.
Propozycja nie klasyfikuje każdego stablecoina jako środków pieniężnych. Zamiast tego skupia się na kwalifikujących się aktywach o cechach takich jak stabilność cen, płynne rezerwy i prawa umowne umożliwiające posiadaczom bezpośrednie umorzenie u emitenta na żądanie w gotówce.
Propozycja FASB pojawiła się dzień po tym, jak Departament Skarbu USA poprosił o publiczne komentarze w sprawie zasad wdrażania sekcji 3 ustawy GENIUS Act. Razem te dwa środki mogą zmniejszyć niepewność księgową, jednocześnie podnosząc próg zgodności dla emitentów dążących do instytucjonalnej adopcji w USA.
Phil Sham, dyrektor generalny i współzałożyciel dostawcy infrastruktury aktywów cyfrowych Aquanow, powiedział crypto.news, że uznanie księgowe może usunąć znaczącą barierę dla instytucji finansowych. Zaznaczył jednak, że nie automatycznie uczyni stablecoinów równoważnymi depozytom bankowym lub innym tradycyjnym środkom pieniężnym w każdej części instytucji.
Księgowanie stablecoinów może usunąć tarcia w zarządzaniu skarbem
Klasyfikowanie kwalifikujących się stablecoinów jako ekwiwalentów środków pieniężnych może ułatwić firmom ich wykorzystanie w zarządzaniu skarbem, płatnościach i rozliczeniach. Zmiana może również wpłynąć na sposób, w jaki firmy prezentują aktywa cyfrowe w swoich bilansach i oceniają dostępną płynność.
Sham powiedział, że propozycja może ułatwić dodawanie kwalifikujących się stablecoinów do istniejących przepływów pracy finansowej.
„Jeśli zostanie przyjęta, propozycja może usunąć znaczące tarcia księgowe i ułatwić integrację kwalifikujących się stablecoinów z przepływami pracy skarbu i rozliczeń.”
Traktowanie księgowe rozwiązałoby tylko jedną część procesu zatwierdzania instytucjonalnego. Banki, firmy inwestycyjne i korporacje nadal musiałyby uwzględniać zasady kapitału regulacyjnego, wewnętrzne limity ryzyka, standardy zabezpieczeń i zobowiązania umowne.
Wiele umów obligacji i linii kredytowych ma własne definicje środków pieniężnych i ich ekwiwalentów. Nawet jeśli stablecoin spełnia standard FASB, pożyczkobiorca może potrzebować zgody pożyczkodawcy przed użyciem aktywa do spełnienia wymogu płynności lub minimalnego salda gotówkowego.
Instytucje musiałyby również ocenić przechowywanie, ekspozycję na emitenta, płynność rynku wtórnego i zdolność do umorzenia w okresach stresu rynkowego.
„Firmy wymagałyby również zaufania do umorzenia, przechowywania, ekspozycji na emitenta, kontroli operacyjnych i płynności w warunkach stresu” – powiedział Sham. „To mogłoby przyspieszyć adopcję, ale nie zastąpić tradycyjnych zasobów gotówkowych z dnia na dzień.”
Rozróżnienie oznacza, że korzystny standard księgowy może wspierać użycie stablecoinów bez rozwiązywania wszystkich prawnych, kredytowych i operacyjnych obaw związanych z tym aktywem.
Prawa do umorzenia mogą mieć większe znaczenie niż sam token
Skupienie się FASB na bezpośrednim umorzeniu na żądanie może również prowadzić do różnych wyników księgowych dla instytucji posiadających ten sam stablecoin.
Stablecoiny są zazwyczaj zamienne w łańcuchu, co oznacza, że jedna jednostka tokena jest zaprojektowana tak, aby była wymienna z inną. Jednak prawa prawne związane z tymi jednostkami mogą zależeć od tego, czy posiadacz kupił je bezpośrednio od emitenta, trzyma je przez depozytariusza, czy ma ekspozycję przez konto giełdowe.
Instytucja posiadająca stablecoina za pośrednictwem giełdy może mieć roszczenie umowne wobec platformy, a nie emitenta. Według Shama, ta dodatkowa ekspozycja na kontrahenta może uniemożliwić aktywu spełnienie proponowanych kryteriów równoważności gotówkowej.
„Ten sam stablecoin może być zamienny w łańcuchu, ale traktowany różnie w zależności od praw umownych posiadacza.”
Powiernictwo odporne na bankructwo lub układ powierniczy mogłoby przynieść inny wynik, jeśli prawnie przenosi bezpośrednie prawa do wykupu na beneficjenta rzeczywistego. Sham powiedział, że wynik zależałby od ostatecznego standardu rachunkowości, dokumentacji instytucji i warunków układu.
Propozycja może zatem wpłynąć na sposób strukturyzacji instytucjonalnych produktów stablecoin. Giełdy i depozytariusze mogą stanąć pod presją, aby wykazać, że klienci zachowują egzekwowalne prawa do wykupu, a nie tylko roszczenie wobec pośrednika.
„Kwalifikowalność księgowa może zatem zależeć równie mocno od sposobu przechowywania stablecoina, jak od samego aktywa” – powiedział Sham.
Zasady GENIUS Act podnoszą próg zgodności
GENIUS Act dodaje osobny test regulacyjny dla emitentów ubiegających się o dostęp do klientów w USA.
Zgodnie z proponowanym przez Departament Skarbu ramowym wdrożeniem, osoba generalnie nie będzie mogła emitować stablecoina płatniczego w USA po 18 stycznia 2027 r. bez odpowiedniej licencji federalnej lub stanowej.
Ustawa nakłada również warunki na stablecoiny emitowane za granicą i oferowane w kraju. Emitenci zagraniczni musieliby mieć techniczną zdolność do przestrzegania prawnych nakazów USA i zgodności z obowiązującymi porozumieniami między USA a ich jurysdykcjami macierzystymi.
Kolejne ograniczenie ma wejść w życie 18 lipca 2028 r. Dostawcy usług aktywów cyfrowych generalnie nie będą już mogli oferować stablecoinów płatniczych klientom w USA, chyba że zostały one wyemitowane przez licencjonowanego emitenta.
Dla instytucji wybierających spośród kwalifikowalnych stablecoinów Sham powiedział, że formalna autoryzacja będzie tylko punktem wyjścia. Firmy będą badać warunki wykupu emitenta, jakość i koncentrację jego rezerw, segregację aktywów i niezależne raportowanie.
Prawdopodobnie będą również analizować, co się stanie, jeśli emitent lub jeden z jego banków rezerwowych upadnie.
„Instytucje zadają trzy praktyczne pytania: kto jest nam winien dolara, gdzie jest przechowywany i jak szybko możemy go odzyskać w warunkach stresu?”
Sham powiedział, że roszczenie rezerwowe 1:1 nie wystarczy samo w sobie. Instytucjonalni użytkownicy chcieliby dowodów, że mogą konsekwentnie wykupywać po wartości nominalnej, także gdy warunki płynnościowe się pogarszają.
Zarządzanie, cyberbezpieczeństwo, ciągłość działania, procedury przeciwdziałania praniu pieniędzy i kontrola sankcji mogą również wpłynąć na zdolność emitenta do zdobycia instytucjonalnych klientów.
Zgodność może skoncentrować płynność stablecoinów
Połączone wymogi księgowe i licencyjne mogą skierować więcej aktywności w stronę ograniczonej grupy emitentów z ustalonymi relacjami bankowymi, kanałami dystrybucji i zespołami ds. zgodności.
Duzi emitenci mogą rozłożyć koszty regulacyjne i operacyjne na szerszą bazę użytkowników. Korzystają również z istniejących integracji giełdowych i głębszej płynności, co ułatwia używanie ich stablecoinów do handlu, rozliczeń i zabezpieczeń.
Sham powiedział, że te przewagi mogą utrudnić nowym emitentom przyciągnięcie wystarczającej płynności, aby konkurować.
„Płynność może skoncentrować się wśród uznanych emitentów, ponieważ koszty zgodności, dystrybucja i efekty sieciowe sprzyjają skali. To utrudni, ale nie uniemożliwi, nowym graczom konkurowanie.”
Mniejsi emitenci mogą nadal budować rynek, celując w regionalne potrzeby płatnicze, branżowe rozliczenia lub rynki niedostatecznie obsługiwane przez największe tokeny zabezpieczone dolarem. Same niższe koszty mogą nie wystarczyć, jeśli użytkownicy nie mogą niezawodnie wykupić tokena lub jeśli pośrednicy nie mogą go oferować w USA.
Mniejszy emitent potrzebowałby solidnych podstaw regulacyjnych, jasnych warunków wykupu i ekosystemu gotowego do wsparcia aktywa, według Shama.
„Zgodność daje prawo do konkurowania; użyteczność i gotowość ekosystemu napędzają użycie” – powiedział.
Propozycja FASB oraz ramy GENIUS Act pozostają przedmiotem odpowiednich procesów regulacyjnych. Departament Skarbu poinformował, że uwagi do proponowanej zasady należy składać w ciągu 60 dni od publikacji w Rejestrze Federalnym.
Jeśli zasady wejdą w życie w dużej mierze zgodnie z propozycją, konkurencja na rynku stablecoinów może przesunąć się z wyścigu opartego głównie na podaży, zyskowności i dostępności na giełdach w kierunku kształtowanego przez roszczenia prawne, dostęp do rezerw oraz zdolność do zwrotu dolarów w czasie kryzysu.
